Badly Drawn Boy

Badly Drawn Boy

fot. Wikimedia Commons

Badly Drawn Boy

kraj:Wielka Brytania

gatunek: indie pop

Badly Drawn Boy to pseudonim sceniczny Damona Michaela Gougha (urodzonego 2 października w Dunstable Bedfordshire) angielskiego piosenkarza, songwritera oraz instrumentalisty. Pseudonim Gougha został wzięty z tytułu popularnego show „Sam and his Magic Ball”, który Michael zobaczył w telewizji podczas imprezy w Trafford, w Manchesterze w 1995 roku. Zanim zaczął się on zastanawiać nad użyciem swojego imienia do występów scenicznych, Damon stworzył wiele unikalnych wizytówek, które automatycznie zapadały każdemu w pamięć swoją wyjątkowością. Były to wydrukowane małe portrety Gougha narysowane przez jego małego bratanka.

Gough w swojej muzyce odnosi się szeroko to twórczości Bruce’a Springsteena, który jak sam twierdzi od zawsze był dla niego bohaterem muzycznym. Dorastając w Bolton Lancashire w Anglii w 1997 roku Gough wydał swoje pierwsze dzieło muzyczne – pięciotrackowy winyl zatytułowany „EP1”. Nie była to komercyjna bomba, lecz pierwsze próby właściwego uporządkowania swojej twórczości. Po wydaniu, płyty zostały rozprowadzone wśród rodziny oraz przyjaciół artysty. W kwietniu 1998 roku Gough wydał swoje drugie EP – „EP2”. Winyl był o jeden kawałek krótszy, jednak ilość kopii była dwa razy większa. Obecnie płyta jest bardzo wartościowa z racji swoich różnic w chociażby samej długości przebojów, które w późniejszym czasie zostały wydane ponownie na czytnikach multimedialnych.

Trzecie EP „EP3” zostało wydane w listopadzie 1998 roku – zarówno, jako winyl i CD. Było to pierwsze wydanie, które przyczyniło się do długofalowego partnerstwa Gougha z wytwórnią XL Recordings. W tym samym roku Badly Drawn Boy zaczął współpracować z Unkle nad swoim pierwszym albumem „Psyence Fiction”. Na przełomie tysiąclecia Gough zbudował sobie wystarczającą renomę swoim unikalnym stylem muzycznym, by przebić się z lokalnej świadomości do światowego mainstreamu muzycznego.

Kariera

Jego sukces na mainstreamowej scenie muzycznej to okres od 1999 do 2002 roku. Wtedy to zaangażował się on w wiele pobocznych inicjatyw artystycznych oraz zyskiwał coraz większe uznanie zarówno ze strony stale powiększającej się publiczności oraz krytyków muzycznych. Punktem zwrotnym było wydanie w marcu 1999 roku kolejnego EP zatytułowanego „It Came from the Ground” (Cd + Winyl). W tym projekcie Gough skupił się na środowisku, wykorzystując w szerokiej rozciągłości motywy drewna – które były wyraźnie zauważalne w projekcie okładki oraz tekstach. W tym samym roku wydał on swój singiel zatytułowany „Whirlpool”, którego wersja instrumentalna pojawiła się w kwietniu 1999 roku. Obie wersje spotkały się z bardzo ciepłym przyjęciem ze strony publiczności, powiększając Goughowi istniejącą bazę zdeklarowanych fanów.

Jego ostatnie EP „Once Around the Block” zostało wydane we wrześniu 1999 roku, jako podwójny winyl oraz wersja CD. Wydanie jest niestety tak krótkie, że całość uznawana jest za singiel.

Idąc za ciosem oraz znacznym skokiem w popularności, jaką przyniosły mu jego wcześniejsze EP, Gough rozpoczął intensywne prace nad swoim pierwszy albumem studyjnym z prawdziwego zdarzenia. Efektem było wydanie w czerwcu 2000 roku (razem z czterema singlami, w których skład weszło ponowne wydanie „Once Around the Block) „The Hour of Bewlderbeast”.

Album został natychmiastowo przyjęty przez środowisko muzyczne, zapewniając Badly Drawn Boy olbrzymi komercyjny sukces. Dzięki temu krążkowi Gough otrzymał w 2000 roku Mercury Music Prize, deklasując pozostałych rywali. Album został sprzedany w ponad 300 tysiącach egzemplarzy i stanowił główny, definitywny zwrot w karierze muzyka.

W tym czasie razem z Goughiem grupę Badly Drawn Boy stanowili Matt Wardel (klawiszowiec i wokalista), Robin File (gitarzysta), Sean Mcann (gitarzysta basowy) oraz Dave Verner (perkusista).

Kolejny album „Heve You Fed the Fish?” wprowadzał do twórczości Badly Drawn Boy więcej stylu gitarowego oraz mainstreamowego popu – taka ewolucja nie zawsze była ciepło przyjmowana zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych. Mimo wszystko album ten przydał Goughowi status małej gwiazdy. Niedługo potem jego singiel „You Were Right” rozgrzewał eter w BBC Radio 2 i stał się pierwszym singlem artysty w UK top ten. W treści kawałka pojawiały się liczne odniesienia do takich ikon muzycznych jak Madonna oraz John Lennon.

W 2004 roku Gough wydał kolejny album, już na własnym podwórku w Moolah Roughe studios w Stockport w Manchestrze. Album „One Plus One Is One” był specyficznym muzycznym portretem całego jego personalnego życia. Zawierał on liczne odniesienia do śmierci bliskiego przyjaciela Gougha oraz straty dziadka – weterana II wojny światowej. Mimo wyjątkowej głębi album nie spotkał się z dużym sukcesem komercyjnym. W efekcie artysta zdecydował się na odstąpienie od kontraktu z XL Recordings i rozpoczęcie współpracy z EMI.

Dyskografia Badly Drawn Boy to prawdziwie zróżnicowana uczta muzyczna. Różnorodność oraz stale ewoluujący styl, pozwala na otrzymanie całej gamy niesamowitych doświadczeń muzycznych i wspólne śledzenie zmian zachodzących w artyście z każdą kolejną nutą. Jest to przygoda, do której zawsze chętnie się wraca, a ilość dostępnych muzycznych rozdziałów, daje każdemu muzycznemu pasjonatowi bardzo szerokie pole do manewru.