Ben Webster

Ben Webster

fot. Wikimedia Commons

Ben Webster

kraj: USA

gatunek: jazz

Ben Webster, a raczej Benjamin Francis Webster (urodzony 27 marca 1909 roku w Kansas City, Missouri, zmarł 20 września 1973 roku) to amerykański jazzowy artysta, który łączył wyjątkową grę na saksofonie ze swoimi umiejętnościami tenorskimi.

Zanim Webster rozpoczął swoją przygodę z saksofonem od najmłodszych lat uczył się gry na pianinie oraz skrzypcach (w późniejszym okresie swojej kariery okazjonalnie wracał do tych instrumentów podczas nagrań). Pasja saksofonowa została w Websterze zaszczepiona dzięki Buddowi Johnsonowi, który pokazał Benowi kilka podstaw. Możliwości instrumentu zrobiły na nim tak duże wrażenie, że od razu rozpoczął naukę, by w późniejszych latach dojść do fenomenalnej wprawy. Po opanowaniu fundamentów saksofonowych Webster zaczął grać w „Young Family Band”. W tym czasie Kansas City stanowiło istne zagłębie największych nazwisk jazzowych przypadających na rok 1930.

W 1932 roku Webster dołączył do grupy Benniego Motena. W jej skład weszli ponadto: Count Basie, Oran „Hot Lips” Page oraz Walter Page. Doświadczenia te pozwoliły Websterowi na doszlifowanie swojego stylu gry oraz na pełniejsze odnalezienie się w bardzo dynamicznym środowisku muzycznym. Po 1930 roku w celu szukania inspiracji oraz nowych doświadczeń współpracował on czynnie z wieloma orkiestrami oraz grupami muzycznymi. Można wśród nich wymienić takie jak: Andy Kirk Band, the Fletcher Henderson Orchestra, Benny Carter, Willie Bryant, Cab Calloway.

Wszystko to ukształtowało późniejszy wizerunek Webstera. Obecnie w wiele lat po swojej śmieci uważany jest on za jednego z trzech najważniejszych oraz najbardziej wpływowych saksofonistów tenorowych na świecie. Pozostała dwójka to Lester Young oraz Coleman Hawkins – z którymi Webster miał bezpośrednią styczność. To jednak twórczość Hawkinsa wywarła na niego największy wpływ, dając mu cel oraz jasno określoną perspektywę muzyczną.

Styl gry oraz śpiewu Webstera określany jest przeważnie, jako agresywny – czego wyrazem była jego charakterystyczne chrypka. Jednak nie przeszkadzało mu to w odnajdywaniu się w bardziej sentymentalnych, melancholijny oraz nastrojowych kawałkach balladycznych.

W 1940 roku Webster dołączył, jako główny solowy saksofonista tenorowy do orkiestry Duke’a Ellingtona. Jest to jedno z najważniejszych wydarzeń w jego życiu, ponieważ od tego momentu jego dalsza kariera nabrała jasno określonego kierunku. Współpraca trwała 3 lata i zakończyła się burzliwą awanturą pomiędzy Websterem, a Ellingtonem, w której Ben w przypływie złości pociął Ellingtonowi garnitur. Wyniesione doświadczenia muzyczne stały się jednak dla Bena doskonałą bazą dla budowania własnej kariery – zarówno solowej jak i jako sidemana.

Kariera.

Podczas współpracy z Duke Ellington’s Orchestra Webster współtworzył takie znamienne hity jak „Cotton Tail” oraz „All Too Soon”. Jego wkład (razem z basistą, którym był Jimmy Blanton) był tak istotny dla rozwoju grupy, że była ona w tym okresie nazywana w środowisku muzycznym nie Duke Ellington’s Orchestra, a Blanton – Webster band.

Po rozstaniu z Ellingtonem Webster intensywnie pracował w Nowy Jorku nad swoimi własnymi projektami muzycznymi. W tym też okresie nagrywał z takimi artystami jak: Raymond Scott, John Kirby, Bill DeArango oraz Sid Catlett. W 1948 roku na moment powrócił do grupy Ellingtona jednak był to bardzo krótki epizod.

W 1953 roku razem z pianistą Oscarem Petersonem nagrał „King of the Tenors”, współpraca ta stanowi kolejny punkt zwrotny w życiu oraz karierze Webstera, ponieważ w nadchodzących latach angażował on Petersona do bardzo dużej liczby swoich projektów muzycznych.

Webster większość swojej kariery muzycznej spędził w Stanach Zjednoczonych, jednak w 1965 roku przeprowadził się na stałe do Europy. Na starym kontynencie współpracował zarówno z muzykami amerykańskimi, jak i lokalnymi. Był on już wtedy tak rozpoznawalny, że mógł grać gdzie mu się podobało – był całkowicie niezależny.

Ta ikona muzyki jazzowej odeszła 20 września 1973 roku w Amsterdamie z powodu wylewu. Ciało zostało skremowane w Kopenhadze, a prochy pochowane na Assistens Cemetery.

Dyskografia.

Twórczość Webstera wywarła bezpośredni wpływ na kształt późniejszej, a co za tym idzie dzisiejszej sceny muzycznej. Jego artystyczny dynamizm pozwalał mu na swobodne przechodzenie między różnymi konwencjami, doskonale odnajdując się praktycznie w każdym środowisku. Jego twórczością inspirowali się chociażby tacy artyści jak: Archie Shepp, Lew Tabackim, Scott Hamilton, David Murray oraz Bennie Wallace. Kolekcja płytowa jazzu należąca do Webstera jest trzymana pod kluczem na uniwersyteckiej bibliotece w Danii.

Jego wkład artystyczny należy do wyjątkowo zróżnicowanych. Mimo długiego czasu od śmierci, Webster w dalszym ciągu stanowi niewyczerpane źródło inspiracji oraz unikatowych doznań muzycznych.