Słuchaj
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Konrad Piasecki
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Marcin Sońta , Mateusz Ptaszyński
Michał Korościel
Justyna Dżbik, Roman Osica
Marcin Wojciechowski
Hubert Radzikowski
Sprawdź co graliśmy

Teraz gramy

Bill Evans Trio - kariera, dyskografia, daty, utwory, członkowie

Bill Evans Trio

fot. youtube

Bill Evans Trio - kariera, dyskografia, daty, utwory, członkowie

kraj: USA
gatunek: jazz
członkowie zespołu: Bill Evans (1959 – 1980), Scott LaFaro (1959 – 1961), Paul Motian (1959 – 1964), Eddie Gomez (1966 – 1977), Chuck Israels (1961 – 1966), Marc Johnson (1978 – 1980), Marty Morell (1968 – 1974), Joe LaBarbera (1979 – 1980), Larry Bunker (1963 – 1965), Alex Riel (1965 – 1966)

William John „Bill” Evans (urodzony 16 sierpnia 1929 roku, zmarł 15 września 1980) był światowej sławy amerykańskim pianistą jazzowym oraz kompozytorem tworzącym swoje dzieła w rozmaitych triach. Evans dzięki swojej wyjątkowej interpretacji klasycznego jazzu, stworzył zupełnie nowy sposób postrzegania tej muzyki. Jego wpływ był oraz jest niesamowitą inspiracją dla wszystkich pianistów jazzowych, którzy odnoszą się do twórczości Evansa, jak do wyznacznika perfekcji.

Evans urodził się Plainfield w New Jersey, gdzie rozpoczął swoją naukę muzyczną. W 1955 przeprowadził się do Nowego Jorku gdzie, zaczął współpracować z grupą Georga Russela. W 1958 roku Evans zaczął działać razem z sekstetem Milesa Davisa, na którego rozwój miał fundamentalny wpływ. W 1959 roku grupa wydała „Kind of Blue” – najlepiej sprzedający się album w dziejach muzyki jazzowej! Evans już na samym początku swojej kariery muzycznej przyłożył się do ukształtowania historii jazzu.

Niektóre kawałki wydane przez Evansa weszły na stałe do kanonu muzyki jazzowej, stając się standardem dla artystów z różnych następujących po sobie pokoleń. Jego kompozycja „Waltz for Debby” była wyjątkowo często coverowana na całym świecie. Evans mógł pochwalić się licznymi nominacjami do najbardziej prestiżowych nagród muzycznych – w jego dorobku znajduje się między innymi 31 nominacji do nagrody Grammy (w tym 7 nagród otrzymał) oraz wyniesienie do Down Beat Jazz Hall of Fame.

W rodzinie Evansa często panowały tarcia między jego matką, a ojcem. Podczas większych awantur matka wyjeżdżała zabierając ze sobą dzieci. Udawała się do sąsiedniego miasta, szukając odpoczynku. W tym czasie dzieci (Harry i Bill) zaczęły wykazywać zdolności muzyczne, które były rozwijane pod okiem lokalnej nauczycielki gry na pianinie – Helen Leland. Bill posiadał fenomenalny słuch muzyczny, mimo iż był jeszcze zbyt młody, by brać lekcje gry na pianinie, zaskoczył wszystkich, gdy zaczął perfekcyjnie odtwarzać to, co usłyszał podczas sesji swojego brata. Evans zawsze ciepło wspominał Leland za jej otwartość oraz brak skupiania się na technicznych aspektach nauki. Pozwoliło mu to patrzeć na muzykę bardziej sercem, niż w sposób formalny, co miało bezpośrednie przełożenie na jego przyszły styl gry i umiejętność przekonywania do siebie milionowych rzesz słuchaczy na całym globie. W wieku 7 lat Bill rozpoczął naukę gry na skrzypcach oraz flecie – w przyszłości je porzucił, jednak odcisnęły one bardzo duże piętno w ukształtowaniu jego stylu gry na klawiszach. Był on również żywo zainteresowany muzyką klasyczną. Jak sam przyznaje twórczość Stravinskey’ego oraz Milhauda były dla niego „fenomenalnym” doświadczeniem, pozwalając mu „otworzyć się na nowe rzeczy”.

Bill zaczął występować w wieku 13 lat – początkowo na zabawach tanecznych oraz ślubach w rejonie New Jersey, wygrywając boogie woogie oraz różnorodne polki za stawkę 1 dolara na godzinę. W tym samym czasie poznał słynnego multiinstrumentalistę Dona Elliotta, z którym w przyszłości nagrał wiele wartościowych utworów. Kolejnym znanym nazwiskiem, które pozwoliło na muzyczne ukształtowanie się Evansa był basista George Platt – wprowadził on Billa w harmoniczne zasady muzyki.

W późnych latach 70 - tych Evans wpadł w nawyk kokainowy, który bardzo pogorszył jego zdrowie. W tym czasie jego brat Harry popełnił samobójstwo, co bezpośrednio przyczyniło się do słabej kondycji psychicznej Evansa. W tym czasie lekarze jak i znajomi artysty byli pewni, że o ile niezmienni on swojego, życia to bardzo szybko umrze. Co się w końcu wydarzyło.

Kariera muzyczna Evansa przypada na lata, kiedy to w świecie zaczęła dominować muzyka rockowa. W trakcie rockowego boomu jazz został niejako zepchnięty na margines i rzadko przebijał się do ówczesnego mainstreamu, nawet największe talenty miały duże problemy z uzyskaniem należytego uznania oraz promocją swojej muzyki. Evans jednak nie poddawał się wierząc mocno w siłę swojej wizji i dostrzegając możliwości promocji w każdej sytuacji. Był on statycznym artystą, nie lubił eksperymentowania z nowymi stylami, wyrażając się często negatywnie o rynku muzycznym, jako o komercyjnej maszynie rujnującej prawdziwą muzykę.

Evans dzięki swojej twórczości pozostawił głębokie muzyczne piętno na takich światowej sławy artystach jak: Chick Corea, Ralph Towner, Herbie Hancock, John McLaughlin, John Taylor, Steve Kuhn, Vince Guaraldi, Don Friedman, Marian McPartland, Denny Zeitlin, Paul Bley, Bobo Stenson, Warren Bernhardt, Michel Petrucciani, Lenny Breau, Keith Jarrett oraz Rick Wright z Pink Floyd. Jego muzyka w dalszym ciągu inspiruje wielu artystów do sięgania coraz wyżej, w rozwoju swojego kunsztu muzycznego.