Bill Withers

Bill Withers

fot. thefamouspeople.com

Bill Withers

kraj: USA
gatunek: soul

William Harrison „Bill” Withers (urodzony 4 lipca 1938) to amerykański wokalista, muzyk oraz songwriter, którego twórczość wywarła duży impet na światowej scenie muzycznej. W trakcie swoje działalności nagrał on kilka z najbardziej rozpoznawalnych muzycznych hitów jak: „Lean on Me”, „Ain’t No Sunshine”, „Use Me”, „Just the Two of Us”, „Lovely Day” oraz „Grandma’s Hands”. Za swoją muzykę został uhonorowany trzema nagrodami muzycznymi Grammy oraz nominowany do czterech kolejnych. W 2015 roku został zaliczony w poczet Rock and Roll Hall of Fame.

Withers był najmłodszym z szóstki dzieci, w małym górniczym mieście Slab Fork w Zachodniej Virginii. W wieku 18 lat zaciągnął się do wojska, gdzie służył przez 9 lat. W tym czasie zainteresował się pisaniem oraz śpiewaniem własnych utworów. Po opuszczeniu szeregów armii, w 1965 roku przeniósł się do Los Angeles by, w 1967 roku rozpocząć swoją karierę muzyczną mimo wady wymowy, która towarzyszyła mu przez cały okres jej trwania. Początkowo chwytał się prostych prac, by za oszczędzone pieniądze nagrywać swoje pierwsze dema, a wieczorami często grywać w różnorodnych klubach. Co ciekawe, po nagraniu swojej debiutanckiej piosenki „Ain’t No Sunshine”, nie miał zamiaru rezygnować ze swojej dotychczasowej pracy, ponieważ święcie wierzył, że biznes muzyczny jest biznesem kapryśnym.

Na początku lat 70-tych demo Withersa zostało ciepło przyjęte przez Clarence’a Avanta, właściciela Sussex Records. Avant i Withers szybko podpisali profesjonalny kontrakt, którego zwieńczeniem był pierwszy album studyjny „Just as I Am” – wydany w 1971 roku. „Ain’t No Sunshine” oraz „Grandma’s Hands” stanowiły single dla tego albumu. Przy całości nagrań krążka współpracował Stephen Stills, który wykonał wszystkie główne partie gitarowe. Okładka samego albumu ma wyraz szczególny  - widnieje na niej Withers podczas swojej pracy w Weber Aircraft w Burbank w Kalifornii, gdzie trzyma swój lunch (zwykły człowiek z niezwykłą wizją).

Album okazał się gigantycznym sukcesem szybko zjednując Withersowi szerokie rzesze fanów oraz uzyskując pochwalne recenzje od krytyków muzycznych. W efekcie Withers zaczął koncertować razem z grupą utworzoną z muzyków wchodzących w skład The Watts 103rd Street Rhytm Band: perkusistą Jamesem Gadsonem, gitarzystą Benerocem Blackmonem, klawiszowcem Rayem Jacksonem oraz basistą Melvinem Dunlapem.

W trakcie trasy Withers nagrał swój drugi album „Still Bill”, jego powiązany singiel „Lean on Me” stał się drugim kasowym przebojem, przynosząc artyście potwierdzoną sprzedaż ponad 3 milionów kopii. Niedługo po „Lean on Me” na rynku pojawiło się „Use Me”, które również zdobyło złoty status za ilość sprzedanych egzemplarzy.

Niedługo potem Withers rozstał się z Sussex Records i podpisał kontrakt z Columbia Records (1975). Jego nowy album wydany pod ich patronatem „Making Music, Making Friends” razem z singlem „She’s Lonely”, został wyjątkowo ciepło przyjęty, dając mu motywację do dalszej pracy. Swoje zaangażowanie pokazał dobitnie w następnych latach, gdy rok rocznie wydawał nowy album: „Naked & Warm” (1976), „Menagerie” (1977), „Bout Love” (1978).

W latach 1977 – 1985 Withers miał poważne tarcia z wytwórnią Columbia w efekcie, których nie mógł uzyskać ich zgody do uwzględnienia nowych utworów na planowanym albumie. W efekcie postanowił w tym czasie skupić się na projektach pobocznych. Okres ten przyniósł światu jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów „Just the Two of Us”.

Zdegustowanie wytwórnią Columbia coraz bardziej narastało w Withersie. Pazerność górnych eszelonów firmy, które usilnie chciały wymóc na nim pracowanie pod twarde dyktando i zmienić jego styl w maszynkę do robienia pieniędzy spowodowały, że w 1985 roku Withers przeszedł na muzyczną emeryturę.