Słuchaj
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Konrad Piasecki
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Marcin Sońta , Mateusz Ptaszyński
Michał Korościel
Justyna Dżbik, Roman Osica
Marcin Wojciechowski
Hubert Radzikowski
Sprawdź co graliśmy

Teraz gramy

Chumbawamba

Chumbawamba

fot. fot.www.myspace.com/acoustichumbawamba

Chumbawamba

kraj: Wielka Brytania

gatunek: anarcho-punk, world music, folk

Chumbawamba była brytyjską alternatywną kapelą muzyczną, której kariera trwała przeszło trzy dekady. W trackie swojej działalności artyści zmienili wymiar światowej muzyki, stanowiąc wzór do naśladowania oraz partnerów do współpracy dla wielu czołowych artystów. Swoje utwory Chumbawamba wykonywała w stylach anarcho-punk, world music, folk oraz różnych innych wariacjach, szeroko inspirowanych popem. Grupa prezentowała sobą obraz anarchistyczny względem autorytetów. Dało się to wyjątkowo zauważyć w jej utworach, które żywo poruszały tematykę praw zwierząt, pacyfizmu, walki klas, feminizmu, praw gejów, antyfaszyzmu oraz popkultury.

Ich najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Tubthumping”, która poza zdobyciem licznych prestiżowych nagród muzycznych została wykorzystana, jako ścieżka dźwiękowa w wielu filmach oraz serialach. Innymi uznanymi singlami z repertuaru Chumbawamba są między innymi „Amnesia”, „Enough Is Enough”, „Timebomb”, „Top of the World (Ole, Ole, Ole)” oraz „Add Me”. W lipcu 2012 roku Chumbawamba ogłosiła swoją decyzję o rozwiązaniu zespołu.

Grupa została zawiązana w 1982 roku w Burnley, w styczniu tego samego roku muzycy mieli swój debiut na żywo. Niedługo potem podjęli współpracę z wytwórnią Crass Records, która wydając kompilacyjny album „Bulshitt Detector 2”, uwzględniła na niej nowy track muzyków pod tytułem „Three Years Later”.

Do końca 1982 roku grupa zaczęła powiększać się o nowych muzyków, którzy wnosili ze sobą nowe style muzyczne oraz perspektywy. Początek działalności Chumbawamby przypada na Oi! – ową erą w muzyce brytyjskiej. Dzięki swojemu anarchistycznemu podejściu artyści szybko zaaklimatyzowali się w przestrzeni muzycznej, zdobywając sobie nowych fanów oraz szlifując swoje umiejętności. Był to też dla nich czas poszukiwania nowych talentów, większość kolejnych muzyków, która weszła w poczet ich grupy została zapoznana na koncertach oraz różnorodnych manifach. Chumbawamba w latach 80-tych zawsze starała się być na początku anarcho-punkowego frontu, grając darmowe koncerty dla różnych lokalnych grup.

Po rozpadzie każdy z muzyków poszedł w swoją stronę realizując swoje indywidualne projekty artystyczne. Wielu założyło inne grupy muzyczne, a inni skupili się na produkcji filmowej, tworząc niezależne produkcje.

Na przestrzeni lat wielu fanów oraz dziennikarzy pytało członków grupy, co „Chumbawamba” naprawdę znaczy. Na temat nazwy grupy krążyły liczne spekulacje, które muzycy niejednokrotnie podsycali. Według oficjalnego FAQ kapeli, ich nazwa nie ma żadnego głębszego znaczenia. Jak muzycy sami zwracają uwagę, wczesne lata 80-te były czasem, kiedy nowe zespoły muzyczne o mniej lub bardziej oczywistych nazwach, bardzo szybko się zawiązywały. Chumbawamba wydawała się muzykom przyjemna dla ucha i nie uwiązywała ich w żadnym stylu przez swoje konotacje – mogli być jednocześnie wszystkim i niczym. Muzycy potrzebowali nazwy, która nie będzie się starzeć, lecz jawić ponadczasowo – Chumbawamba to brzmi dumnie. Jest to oczywiście oficjalne tłumaczenie, w czasie wielu wywiadów artyści prześcigali się w inspiracjach, które zmotywowały ich do takiego, a nie innego wyboru nazwy kapeli (między innymi słynny eksperyment z małpami i maszyną do pisania).

Skład grupy bardzo ewoluował na przestrzeni lat, najbardziej dynamiczne były początkowe lata, gdy muzycy szukali swojego unikalnego brzmienia.

Skład grupy stanowili:

Boff Whalley – wokal, gitara, ukulele, klarnet (1982–2012)

Danbert Nobacon – wokal i klawisze (1982–2004)

Lou Watts – wokal, gitara, perkusja, klawisze (1982–2012)

Dunstan Bruce – wokal, bas, saksofon, perksusja (1982–2004)

Alice Nutter – wokal, perkusja (1982–2004)

Harry Hamer – wokal, bębny, perkusja (1984–2004)

Dave Dillon – wokal, trąbka, bas (1984–1995)

Paul Greco – bas (1992–1999)

Jude Abbott – wokal, flet, trąbka (1996–2012)

Neil Ferguson – wokal, gitara, bas (1999–2012)

Phil Moody – wokal, akordeon (2007–2012)

 

W latach 80 – tych Chumbawamba koncertowali po Europie, zawitali też do Polski, gdzie mimo wszechobecnej muzycznej cenzury, udało im się wydać swój album na kasecie. Pomogło im w tym wrocławskie studio „Red”. Dzięki temu antyrządowy przekaz muzyków, szybko rozniósł się wśród młodego pokolenia Polaków, mając bezpośredni wpływ na kształtowanie się krajowej sceny punkowej.

Do roku 1997 kapela intensywnie koncertowała oraz wydawała nowe dzieła muzyczne, które cieszyły się niesłabnącą popularnością. Jednak to właśnie w 1997 roku przyszedł prawdziwy zwrot w ich karierze. Wraz z wydaniem swojego największego hitu „Tubthumping”, praktycznie z dnia na dzień trafili oni do światowego muzycznego mainstreamu. Utwór zdobył sobie gigantyczną ilość nagród oraz stał się nieoficjalnym hymnem dla różnorodnych grup społecznych.

Do momentu swojego rozpadu Chumbawamba żywo eksperymentowała z nowymi stylami muzycznymi, współpracując z czołowymi nazwiskami ze świata muzyki. Jest to kapela, która zmieniła sposób samego myślenia o muzyce, wywierając przez swoją twórczość bezpośredni wpływ na praktycznie każdy współczesny gatunek. Ich styl jest wyjątkowo ekspresyjny, jednak niepozbawiony głębokiej refleksji. Chumbawamba to nie tyle muzyka, co prawdziwy melodyczny geniusz. Z ich utworów każdy fan wyjątkowych muzycznych uniesień, za każdym razem wyniesie coś nowego. Jest to styl zarówno koncertowy, jak i do delektowania się z obrzeży własnego fotela.