Clifford Brown

Clifford Brown

fot. Wikimedia Commons

Clifford Brown

kraj: USA

gatunek: jazz

Clifford Brown (urodzony 30 października 1930 roku zmarł 26 czerwca 1956 roku) był amerykańskim trębaczem jazzowym, muzykiem oraz kompozytorem, który realizował swoją unikatową wizję, łącząc takie style jak bebop oraz hard bop. Zmarł wcześnie w wypadku samochodowym, pozostawiając poza sobą ponad czteroletnią schedę nagraniową.

Mimo dość krótkiej kariery muzycznej jego twórczość wywarła znaczny wpływ na wielu późniejszych trębaczy jazzowych, takich jak: Donald Byrd, Lee Morgan, Booker Little, Arturo Sandoval, czy Freddie Hubbard. Clifford brał udział przy stworzeniu dwóch istotnych utworów, które po jego śmierci stały się standardami jazzowymi, były to „Joy Spring” oraz „Daahound”.

Brown przyszedł na świat w muzykalnej rodzinie. Grę na trąbce rozpoczęła fascynacja egzemplarzem należącym do jego ojca. W wieku trzynastu lat otrzymał on od niego własną trąbkę oraz rozpoczął z nim wspólnie naukę gry na nowym instrumencie. W szkole średniej kontynuował szlifowanie swoich zdolności pod okiem Roberta Boysie Lowery’ego. Brown często udawał się do Philadelphii, szukając bardziej podatnego środowiska muzycznego, które pozwoliłoby mu się lepiej realizować.  

Po poważnym wypadku w 1950 roku jego kariera muzyczna zawisła na włosku. Jednak w czasie długiej hospitalizacji pomógł mu Dizzy Gillespie, który odwiedzając młodego Browna przekonał go do dalszego rozwijania kariery muzycznej. Obrażenia odniesione w wyniku wypadku przez długi okres uniemożliwiały Brownowi grę na niczym innym, niż pianino. Aż do śmierci nie udało mu się w pełni wyzdrowieć. Jednak dzięki wielkiemu samozaparciu oraz pomocy ze strony bliskich, Brown coraz szybciej zaczął zdobywać sobie rozgłos, stając się jednym z najbardziej poważanych trębaczy na jazzowej scenie muzycznej.

Styl muzyczny Browna był pełen ciepła oraz głębi. Artysta swoją grą potrafił doskonale oddać nastrój praktycznie każdego utworu, a żywe wyartykułowanie nawet najbardziej szybkich temp nie stanowiło dla niego żadnego problemu. Jego wyczucie harmonii pozwalało mu na intuicyjne tworzenie wyjątkowych sekcji, które na długo zapadały w pamięć.

W czasie swojej kariery współpracował on między innymi z takimi artystami jak: Tadd Dameron, J. J. Johnson, Lionel Hampton, Art Blakey, Max Roach, George Morrow, Harold Land czy Sonny Rollins. Brown jako jeden z nielicznych artystów jazzowych wyłamał się z heroinowego schematu ustanowionego przez Charliego Parkera. Nie był również zbyt wielkim fanem alkoholu. Żył „czysto” poświęcając się w pełni tworzeniu swojej muzyki.

W czerwcu 1956 roku razem z Richiem Powellem udał się w podróż samochodem do Chicago, na następny koncert. Auto prowadziła żona Powella, żeby muzycy mogli trochę zdrzemnąć się przed występem. W pewnym momencie musiała stracić panowanie nad kierownicą. W efekcie czego wszyscy troje zginęli na miejscu.

W 1994 roku wdowa po Cliffordzie Brownie LaRue Brown Watson założyła Fundację Jazzową im. Clifforda Browna. Ma ona na celu szerzenie twórczości samego muzyka, jak i pomoc wszystkim kochającym jazz młodym ludziom.