Słuchaj
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Konrad Piasecki
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Marcin Sońta , Mateusz Ptaszyński
Michał Korościel
Justyna Dżbik, Roman Osica
Sprawdź co graliśmy

Teraz gramy

Cure

Cure

Cure

Pierwszy skład nowo powstałej grupy The Cure to, poza Smithem, basista Michale Dempsey, Lol Tolhurst

Pierwszy skład nowo powstałej grupy The Cure to, poza Smithem, basista Michale Dempsey, Lol Tolhurst grający na perkusji oraz gitarzysta Mark Ceccagno. Zespół funkcjonował wówczas pod nazwą Malice. Już w 1977 roku młoda punkująca grupa znana była pod nazwą Easy Cure. W tamtym czasie wokalistą był Peter O'Tool, jednak niedługo potem funkcję tę przejął sam Smith. Pierwszy kontrakt z wytwórnią Arola-Hansa został szybko rozwiązany w wyniku nieporozumień, co do wydania singla "Killing An Arab". Ostatecznie singiel pod tym tytułem ukazał się w 1978 roku, nakładem Fiction Records. Tekst utworu nawiązywał do książki "Obcy" Alberta Camusa. W roku 1979 ukazuje się album "Three Imaginary Boys", promowany singlem "Boys Don't Cry". Niedługo potem z grupy odchodzi Michael Dempsey, zastąpiony przez Simona Gallupa. Jak się później okaże, jest to słuszny wybór - Gallup, mimo pewnej przerwy w działalności z The Cure, współtworzy grupę do dziś. Kolejny album grupy "Seventeen Seconds" ukazuje się w 1980 roku. Płyta rozpoczyna tzw. mroczną trylogię, na którą składają się jeszcze płyty "Faith" (1981) oraz "Pornography" (1982). Później zespół zawiesił działalność (dochodzi do kłótni zakończonej bójką, pomiędzy Smithem a Gallupem), a członkowie grupy poświęcili się innym projektom - Robert Smith wspomagał grupę Siouxsie And The Banshees, Gallup zakłada projekt Fools Dance, natomiast Tolhurst rozpoczyna naukę gry na instrumentach klawiszowych. W latach 1982-1983 ukazują się pojedyncze single sygnowane nazwą The Cure, będące znaczną odskocznią od dotychczasowej twórczości grupy, kojarzonej z raczej z zimnofalową stylistyką. Okres ten, gdy The Cure było właściwie studyjnym projektem Smitha i Tolhursta dokumentuje kompilacja "Japanese Whispers", wydana w 1984 roku. W tym samym roku ukazuje się album "The Top", kontynuujący nową, "optymistyczną" wizję muzyki The Cure. Wkrótce skład zespołu ustabilizował się - Tolhurst przesiadł się zza bębnów na klawisze, stanowisko basisty objął Phil Thornalley, za perkusją zasiadł Andy Anderson, szybko zastąpiony przez Borisa Williamsa. Koncertowy skład grupy można usłyszeć na płycie "Concert: The Cure Live" (1984). W 1985 roku grupa przeprosiła się ze swoim dawnym basistą Simonem Gallupem. Z nim nagrywa płytę "The Head On The Door" - album zróżnicowany, zawierający elementy muzyki etnicznej, kontynuujący "radosną" stronę twórczości Smitha i spółki. Rok 1987 to album "Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me", a właściwie kontynuacja "The Head On The Door". Płytę promowały single "Why Can't I Be You?" oraz "Just Like Heaven", które bardzo dobrze radziły sobie na listach przebojów. W roku 1988 od zespołu zostaje odsunięty Lol Tolhurst, ze wzgędu na pogłębiający się problem z alkoholem. Na jego miejsce przyjęto Rogera O'Donnella. W tym składzie grupa nagrywa płytę "Disintegration", uznawaną za najważniejsszy album grupy oraz jedno z nawiększych dzieł rocka. Płyta promowana była bardzo udaną trasą koncertową "The Prayer Tour". Lata 90-te to głównie działalność koncertowa. Płyty studyjne ukazują się znacznie rzadziej. W 1992 roku powstał album "Wish", nacechowany w znacznie większym stopniu dynamiką, niż "Disintegration". Bogata jest dokumentacja koncertowa tamtych lat - zespół Smitha wydał aż trzy płyty live - "Entreat", "Show" oraz "Paris". W roku 1993 z zespołu odchodzi Thompson, zaś rok później szeregi The Cure opuszcza Williams. Na miejsce tego ostatniego przychodzi Jason Cooper, za klawiszami zasiada znów Roger O'Donnell. W roku 1996 ukazuje się "Wild Mood Swings", która nie dorównuje jednak poziomem dwóm poprzednim albumom. W 1999 roku zespół ograniczył działalność koncertową, skupiając się na intensywnej pracy nad nowym albumem, który w 2000 roku ukazał się pod tytułem "Bloodflowers". Płyta nawiązywała do najlepszych dokonań zespołu z "Pornography" i "Disintegration" na czele i została znacznie lepiej przyjęta, niż "Wild Mood Swings". Robert Smith w tym czasie po raz kolejny zapowiedział zawieszenie działalności grupy, która po trasie The Dream Tour została zawieszona. Mimo wcześniejszych zapowiedzi lidera, grupa cały czas koncertowała, zaś w 2004 roku ukazuje się nowa studyjna płyta "The Cure". Album był niewątpliwie udany, jednak nie powtórzył sukcesu "Bloodflowers". W połowie trasy z zespołu odchodzą O'Donnell i Bamonte, natomiast powraca Porl Thompson. Na nowy album grupy trzeba było czekać aż do 2008 roku - "4:13 Dream", poprzedzony czterema singlami oraz epką "Hypnagogic States", spotkał się z dobrym przyjęciem zarówno fanów, jak i krytyków. Podczas trasy poprzedzającej wydanie płyty, zespół zespół dwukrotnie koncertował w Polsce - w Warszawie oraz Katowicach. oficjalna strona: www.thecure.com