Słuchaj
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Konrad Piasecki
Aga Kołodziejska, Tomek Florkiewicz
Marcin Sońta , Mateusz Ptaszyński
Michał Korościel
Justyna Dżbik, Roman Osica
Marcin Wojciechowski
Hubert Radzikowski
Sprawdź co graliśmy

Teraz gramy

Diana Ross

Diana Ross

fot. Wikimedia Commons

Diana Ross

Diane Ernestine Earle Ross znana jako Diana Ross (ur. 26 marca 1944 w Detroit, stan Michigan) – afroamerykańska

Diane Ernestine Earle Ross znana jako Diana Ross (ur. 26 marca 1944 w Detroit, stan Michigan) – afroamerykańska piosenkarka oraz aktorka. Jej głos w stylu soul, R&B i pop pomógł jej zostać jedną z najlepszych wokalistek w historii muzyki rozrywkowej. Obecnie występuje solo. W latach 60tych była liderką żeńskiego zespołu The Supremes. Wychowywała się w wielodzietnej rodzinie, która żyła w skromnych warunkach. Wspólnie z koleżankami pod koniec lat 50tych utworzyła kwartet The Primettes. Występowały głównie przed koncertami innych gwiazd w lokalnych klubach. Na początku lat 60tych zespół zmienił swoją nazwę na The Supremes. Trio w składzie: Diana Ross, Mary Wilson i Florence Ballad podpisało kontrakt z The Motown Records – najlepszą wówczas działającą afroamerykańską wytwórnią płytową. Szef Motown, Berry Gordy Jr. dał dziewczynom z The Supremes możliwość współpracy z najlepszymi producentami i kompozytorami pracującymi dla niego, aby te wykształciły się na gwiazdy dużego formatu. Grupa szybko wydała serię singli, które nie odniosły większego sukcesu na listach przebojów (m.in. „A Breathtaking Guy”, „When The Lovelight Starts Shining Through His Eyes”). W roku 1964 wypuściły utwór „Where Did Our Love Go”, który stał się pierwszym w karierze zespołu numerem jeden na amerykańskich listach bestsellerów a dziewczyny mogły wreszcie cieszyć się sławą. The Supremes wpadły w wir tworzenia przeboju za przebojem a ich płyty biły rekordy popularności. Wówczas Ross stała się kimś więcej niż liderką grupy, urosła do rangi ikony. Stała się międzynarodową gwiazdą i była wzorem dla milionów dziewcząt. W 1966 roku wraz z rosnącą popularnością Diany Ross zmieniły nazwę zespołu naDiana Ross & The Supremes. Pod koniec 1969 roku Diana zdecydowała się na rozpoczęcie solowej kariery i odejście z zespołu. Wspierana przez kochanka Berriego Gordy Jra, wydała debiutancki solowy krążek zatytułowany „Diana Ross” już w 1970 roku. Piosenki „Reach Out And Touch” (Somebody's Hand) oraz „Ain't No Mountain High Enough” (pierwszy w solowej karierze numer jeden w USA) stały się światowymi przebojami a album odniósł wielki sukces komercyjny. Płyta zdobyła również uznanie krytyków na całym świecie. Niestety żaden z kolejnych dwóch krążków „Everything Is Everything” i „Surrender” nie wypromował wielkiego przeboju. Dopiero w1971 roku sentymentalna ballada „I'm Still Waiting” zdołała przywrócić Ross na szczyty list przebojów. Przez ponad cztery tygodnie piosenka nie schodziła z pierwszego miejsca w Wielkiej Brytanii. Ross po raz pierwszy zaprezentowała swoje możliwości aktorskie w filmie „Lady Sings The Blues” w 1972 roku, opowiadającym historię ikony jazzowej Billie Holiday. Film był wielkim sukcesem kasowym oraz jej własnym. Dowodem tego był zdobyty przez nią Złoty Glob dla najlepszej debiutantki oraz nominacja do Oscara dla pierwszoplanowej roli żeńskiej (notabene pierwsza nominacja dla czarnoskórej aktorki). Diana nagrała także ścieżkę dźwiękową do filmu, na której znalazły się wielkie przeboje Billie Holiday w nowych aranżacjach.Album już w miesiąc po premierze zyskał status złotej płyty w Ameryce, znajdując ponad pół miliona nabywców. Krążek dostał także nominację do nagrody Grammy. W 1973 Ross wydała aż 3 studyjne albumy: „Touch Me In The Morning”, “Diana & Marvin” (z Marvinem Gayem) oraz “Last Time I Saw Him”. Pierwsze dwa krążki zdobyły rekordową popularność a ostatni został niezauważony. W 1975 roku Ross zagrała w swoim drugim filmie „Mahogany” i nagrała dwie płyty, które po raz kolejny odniosły sukces. „Mahogany” nie stał się kasowym hitem jak „Lady Sings The Blues”, ale nowa rola Diany znowu spodobała się krytykom. Zdobyła nagrodę Cezara na francuskim festiwalu filmowym. Ponadto ballada „Do You Know Where You're Going To?” pochodząca z filmu została jednym z największych hitów dekady. Była nawet nominowana do Oscara. Rok 1976 był dla Diany szczególnie udany. Wypuściła na rynek „Love Hangover” kawałek, który stał się jednym z najważniejszych klubowych szlagierów wszech czasów. Piosenka trafiła zarówno na szczyty amerykańskiej listy przebojów jak i dyskotekowych zestawień. Utwór ten znalazł się na pozycji 22 listy 100 największych dyskotekowych numerów w historii. Singel pochodził z krążka „Diana Ross” z 1976 roku. Stał się bestsellerem i trafił do TOP 5 amerykańskich zestawień. Następne lata nie przyniosły artystce zamierzonych sukcesów. Albumy „Baby It's Me”, „Ross” oraz film „The Wiz” (w którym zagrała razem z Michaelem Jacksonem) nie były zbyt popularne. Jedynie ścieżka dźwiękowa do filmu „The Wiz” zdobyła status złotego krążka. W 1979 roku wraz z panującymi wówczas trendami dyskotekowymi nagrała udaną płytę „The Boss”. Przeboje z albumu m.in. „The Boss”, „I Ain't Been Licked” czy „It's My Mouse” przyczyniły się do uzyskania statusu złotej płyty, przekraczając nakład 500.000 kopii (w samych tylko Stanach). Prawdziwym tryumfem Ross był rok 1980. Wtedy powstała płyta (we współpracy z niezwykle popularnym zespołem The Chic) pt. „Diana”. Sprzedając się w wielu milionach egzemplarzy album stał się największym bestsellerem w karierze gwiazdy. Z tego krążka powstały megahity t.j. „Upside Down” (przez pięć tygodni na samym szczycie amerykańskich list przebojów), „My Old Piano” oraz „I'm Coming Out” (jeden z najczęściej samplowanych utworów Ross). Płyta znacznie wpłynęła na rozwój muzyki dyskotekowej i w dużej mierze zdefiniowała nowoczesną muzykę dance. W tym samym roku Diana nagrała jeszcze dwa superhity: „Endless Love” (duet z Lionelem Richie, największy w historii wytwórni Motown przebój, przez ponad 9 tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu w USA) oraz „It's My Turn” (pochodzący z filmu pod tym samym tytułem oraz z jej krążka To Love Again). W 1981 roku wokalistka będąc u szczytu sławy odeszła z The Motown Records i podpisała kontrakt z RCA Records (opiewający na rekordową wówczas sumę 20 milionów dolarów). Pierwsze albumy nagrane dla nowej wytwórni co prawda odniosły sukces komercyjny, lecz z każdym następnym krążkiem niebezpiecznie zbliżała się do popowych gwiazdek. Połowa lat 80tych była dla Ross bolesnym ciosem przez coraz większe spadanie popularności, szczególnie w USA. Nieobojętny dla jej kariery był fakt wypuszczenia książki Mary Wilson, dawnej członkini The Supremes. Przedstawiała Dianę jako osobę, która dla wypromowania samej siebie gotowa jest zrobić wszystko. W połowie dekady albumy „Red Hot Rhythm And Blues”, „Ross” czy „Eaten Alive” odniosły sukces w Wielkiej Brytanii, w przeciwieństwie do USA. W 1989 roku Diana po powrocie do Motown Records nagrała krążek „Workin' Overtime”. Płyta nawiązywała stylem do new jack swingu (który został wówczas spopularyzowany przez Janet Jackson i Paulę Abdul). Album niestety okazał się totalna porażką. Ross mimo wszystko wyruszyła w światową trasę koncertową. Występy w Anglii paradoksalnie zgromadziły rekordową liczbę widzów. Za sprawą płyty „The Force Behind The Power” z 1991 roku Ross wróciła na tor sukcesów. Sprzedaż wyniosła ponad 3 000 000 egzemplarzy na całym świecie. Co prawda w USA krążek był na straconej pozycji, ale np. w Wielkiej Brytanii przez wiele tygodni był w czołówce bestsellerów. Z albumu pochodziły takie przeboje jak: „If We Hold On Together” (stają się najlepiej sprzedającym się singlem zagranicznego artysty w historii japońskiego przemysłu fonograficznego) czy „When You Tell Me That You Love Me” (hit nr 2 w Wielkiej Brytanii). W 1992 roku z okazji 20tej rocznicy filmu „Lady Sings The Blues”, Diana nagrała koncertowy album „Stolen Moments” ze wszystkimi przebojami pochodzącymi z tego filmu. Krytycy uznali ją za jedną z najlepszych jazzowych płyt 1992 roku, mimo że nie była hitem kasowym. W 1993 roku Ross nagrała składankę „One Woman The Ultimate Collection 1963-1993”, która była kompilacją wszystkich jej dotychczasowych przebojów. Płyta była powalającym sukcesem szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie uzyskała status poczwórnej platyny. Niestety kolejne próby nowych krążków gwiazdy t. j. „Take Me Higher”, “Voices Of Love” oraz “Every Day Is A New Day” okazały się porażką.W latach 90tych Ross zagrała w dwóch filmach: „Out Of Darkness” z 1994 roku (nominacja do Złotego Globu) oraz w „Double Platinum” (razem z początkującą piosenkarką R&B, Brandy).Ostatnie lata Diany okazały się pasmem nieszczęść. Najpierw nieudany głośny powrót The Supremes (Ross jako jedyna wokalistka z oryginalnego składu grupy), później był rozwód z mężem, problemy z prawem przez jazdę pod wpływem alkoholu itd. Przez czterdzieści lat trwania swojej kariery Diana Ross współpracowała z najwybitniejszymi przedstawicielami muzyki rozrywkowej (m.in. Smokey Robinson, The Temptations, Stevie Wonder, Marvin Gaye, Valerie Simpson, Nicholas Ashford, Michael Jackson, Julio Iglesias, The Chic, Lionel Richie i wielu innych), poważnej (Jose Carreras, Placido Domingo itd.). Sprzedała ponad 100 milionów płyt na całym świecie, a osiemnaście jej przebojów trafiło na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów (12 z The Supremes i 6 solo). Artystka wystąpiła w filmach razem z gwiazdami t. j. : Gregory Peck, Billie Dee Wiliams, czy Richard Pryor. Zdobyła wiele prestiżowych nagród i tytułów (m.in. kilkanaście statutetek American Music Awards, w 1973 roku zyskała tytuł najwspanialszej wokalistki stulecia, nadany jej przez magazyn Billboard, w 1993 roku trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa jako najpopularniejsza wokalistka wszech czasów – ponad 70 singli w TOP 100, kilkadziesiąt płyt w TOP 50, w 1996 roku otrzymała nagrodę na festiwalu w Monte Carlo za całokształt kariery). W 2006 roku latem, ukazał się album "Blue". Jest w tej chwili jedną z najpopularniejszych jazzowych płyt w USA. Krążek uplasował się na 2 miejscu jazzowych zestawień i nadal widnieje w czołówce największych jazzowych bestsellerów. W październiku 2006 roku Diana Ross wydała płytę zawierającą covery jej ulubionych miłosnych przebojów. Album jednak nie był hitem w Europie. 15 grudnia 2006 roku odbyła się w USA także premiera filmu "Dreamgirls", który oparty jest na historii Diany Ross i grupy The Supremes. W 2007 roku Film otrzymał trzy Złote Globy oraz osiem nominacji do Oscara (w tym dwa Oscary za najlepszą aktorkę drugoplanową oraz za dźwięk). W styczniu 2007 roku album "I Love You" ukazał się w Stanach, gdzie zadebiutował na 32 pozycji listy Billboardu, stając się tym samym pierwszym od ponad dwudziestu lat studyjnym krążkiem Diany, który zdołał dotrzeć do TOP 40 amerykańskich zestawień. W 2007 roku Diana Ross wyruszyła w światową trasę koncertową, występując min. w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Irlandii i Francji. Koncerty artystki otrzymały w bardzo dobre recenzje i zgromadziły rzesze fanów.Latem 2007 roku Ross otrzymała BET Lifetime Achievement Award za całokształt kariery piosenkarskiej. Na koncercie ku czci Diany wystąpili: Chaka Khan, Stevie Wander i Erykah Badu. W grudniu 2007 roku wokalistka otrzymała od prezydenta Stanów Zjednoczonych Georga W. Busha honorowe odznaczenie za dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie muzyki popularnej oraz za krzewienie pozytywnych wartości w swojej twórczości. Podczas gali dla uczczenia Diany Ross na specjalnym koncercie wystąpiły artystki młodego pokolenia, które czerpią inspirację z jej twórczości: Vanessa L. Williams, Ciara i Yolanda Adams. www.dianaross.com