Dusty Springfield

Dusty Springfield

fot. Wikimedia Commons

Dusty Springfield

kraj: Wielka Brytania

gatunek: pop

Mary Isobel Catherine Bernadette O'Brien (urodzona 16 kwietnia 1939 roku, zmarła 2 marca 1999) lepiej znana światu pod swoim artystycznym pseudonimem, jako Dusty Springfield była brytyjską piosenkarką pop, której kariera muzyczna przypadała na lata 1950 – 1990. Jej urzekający sopran zapewnił jej pozycję jednej z liderek tworzących przeboje w klimacie blue-eyed soul. U szczytu swoje kariery muzycznej Dusty była najpopularniejszą oraz najbardziej wpływową brytyjską artystką, której przeboje zawsze szybko dominowały, zarówno na angielskich, jak i amerykańskich notowaniach list muzycznych.

Jest ona jedną z nielicznych artystek, która została zaliczona w poczet US Rock and Roll oraz UK Music Halls of Fame. Różnorodne zestawienia muzyczne określają Springfield jako jedną z najlepszych rockowych wokalistek w historii muzyki. Jej image przez cały okres kariery nieustannie ewoluował. Wokalistka angażowała się w wiele projektów muzycznych, cały czas poszukując nowego brzmienia i szeroko eksperymentując z najróżniejszymi stylami. Silny makijaż, bujne blond włosy oraz wyjątkowy dynamizm sceniczny były jej znakiem rozpoznawczym – który uczynił z niej ikonę swingu w latach 60-tych. W trakcie swoich wystąpień potrafiła ona w dosłownie kilka sekund porwać całą publiczność, dostarczając silne uderzenie oraz przeniknąć słuchającego potężną dawką wyjątkowej muzycznej energii.

Springfield nauczyła się śpiewać sama w obrębie własnego domu. W 1958 roku rozpoczęła współpracę z pierwszą profesjonalną grupą muzyczną The Lana Sisters, w dwa lata później założyła popowo-folkowe trio wokalne The Springfields razem ze swoim bratem Tomem.

Solowa kariera muzyczna Dusty wystartowała w 1963 roku razem z jej popowym hitem, „I Only Want to Be with You". Wśród innych znaczących dzieł Springfield wymienić można jeszcze takie jak: "Wishin' and Hopin' " (1964), "I Just Don't Know What to Do with Myself" (1964), "You Don't Have to Say You Love Me" (1966), oraz "Son of a Preacher Man" (1968).

Jej wyróżniający się styl blue-eyed soul inspirowany jest amerykańską muzyką popową. Springfield w swoim śpiewie nie ograniczała się jednak do jednej kategorii muzycznej. Swobodnie radziła sobie ona na Broadwayowych deskach, wykonując standardy bluesowe, country, a nawet techno-pop. Głos Springfield zwyczajnie zapadał do samej głębi duszy. Wielu artystów w swoich wywiadach opowiadało, jak po usłyszeniu Dusty ich cała wizja muzycznego świata ulegała przewartościowaniu. Profesjonalizm, głębia, najwyższej jakości melodyczność oraz zdolność do drgnięcia w każdy człowieku najbardziej czułych strun to atuty wokalu, którym mogła pochwalić się Dusty. Śpiewając swoje utwory często naśladowała on styl wystąpień takich gwiazd jak: Martha Reeves, Carole King, Aretha Franklin, Peggy Lee, Astrud Gilberto oraz Mina.

Ciekawy faktem jest, że Dusty nie potrafiła pisać ani czytać muzyki – co stanowiło często duży problem w komunikacji z innymi artystami. Całość jej kariery jest jakby intuicyjna, ona zwyczajnie urodziła się by fenomenalnie śpiewać, wiedząc od początku do końca, co i jak ma robić.

Duży wpływ na ponowną popularyzację muzyki Dusty miał Quentin Tarantino, używając jej kawałka "Son of a Preacher Man" w filmowym soundtracku z the Pulp Fiction, który sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy.

Springfield była muzyczną ikoną, która wydała jedne z najbardziej niezapomnianych przebojów w historii oraz występowała na wielu najznamienitszych festiwalach. Wielu współczesnych artystów traktuje ją jako główną inspirację w rozwoju ich twórczości, bez której odniesienie międzynarodowego sukcesu byłoby niemożliwe. Szeroka dyskografia Dusty obfitująca w rozmaite muzyczne style, pozwala każdemu szukającemu jedynie najwyższej jakości melodycznych uniesień na swobodne znalezienie czegoś dla siebie.