Lou Reed

Lou Reed

Lou Reed

Lewis Allan Reed urodził się 2 marca 1942 roku w Nowym Jorku, na Brooklynie. Wychowywał się w żydowskiej

Lewis Allan Reed urodził się 2 marca 1942 roku w Nowym Jorku, na Brooklynie. Wychowywał się w żydowskiej rodzinie w Long Island. Lou słuchając rock'n'rollowych i rythm'n'bluesowych utworów w radiu, sam zapragnął grać i szybko rozpoczął naukę gry na gitarze. W czasach szkolnych grał w wielu zespołach, natomiast pierwszego nagrania dokonał z rythm'n'bluesową grupą The Jades. Rodzice zaakceptowali jego zainteresowanie hałaśliwą i dziką muzyką, jednak nie potrafili zaakceptować skłonności homoseksualnych syna - w tym celu w 1956 roku wysłali go na "terapię", polegającą na leczeniu elektrowstrząsami (później Lou Reed opisał te doświadczenia w piosence "Kill Your Sons"). Pod koniec lat 50-tych rozpoczął naukę na Syracuse University, gdzie studiował dziennikarstwo, reżyserię filmową oraz pisarstwo. Jednym z mentorów i bliskich przyjaciół Lou w tym okresie był poeta Delmore Schwartz i to jemu poświęcił później utwór "European Son" z debiutanckiego albumu Velvet Underground, a także nagranie "My House" z późniejszego albumu "The Blue Mask". W 1961 roku rozpoczął prowadzić w radiu nocny program muzyczny w radiu WAER. Program nosił nazwę "Excursions On A Wobbly Rail", nawiązując do utworu pianisty Cecila Taylora. W programie promował muzykę bluesową i jazzową, zwłaszcza free jazz. Wiele późniejszych zagrywek gitarowych Reeda powtało właśnie pod wpływem inspriacji jazzmanami, głównie Ornette'a Colemana. W 1964 roku muzyk został zatrudniony jako kompozytor w wytwórni Pickwick Records. Tam też zetknął się z grupą The Primitives, w której udzielał się walijski muzyk John Cale. Ten oczarowany muzycznymi pomysłami drugiego, postanowił czym prędzej nawiązać współpracę i to dało początek The Velvet Underground - jednej z najważniejszych, najbardziej rewolucyjnych grup w historii muzyki rockowej. Skład uzupełnili gitarzysta Sterling Morrison oraz perkusistka Maureen Tucker. Grupa występowała w ramach multimedialnych koncertów Exploding Plastic Inevitable Andy'ego Warhola. Debiutancki album Velvet Underground, z gościnnym udziałem wokalistki i jednej z muz Warhola -Nico, ukazał się w 1967 roku, nakładem Verve Records. Album, dziś uznawany za jedną z najważniejszych płyt rockowych w historii, nie odniósł komercyjnego sukcesu w swoich czasach. Ubrani na czarno muzycy, grający niewiarygodnie ostre utwory, o tematyce uzależnienia od narkotyków, dewiacji seksualnych czy prostytucji, nie spotkali się ze zrozumieniem. Album usunięto z dystrybucji w wielu sklepach muzycznych. Lou Reed pisał swoje teksty inspirowany takimi twórcami jak William S. Burroughs, Allen Ginsberg, Ray Chandler czy Hubert Stelby Jr. 30 stycznia 1968 roku miała miejsce premiera drugiej płyty grupy "White Light/White Heat". We wrześniu John Cale opuścił grupę, skupiając się w tym czasie na pracy producenta. Na jego miejsce przyjęty został basista i klawiszowiec Doug Yule. W marcu 1969 roku ukazała się trzecia płyta grupy, zatytułowana po prostu "Velvet Underground", zaś w roku nastepnym miała miejsce premiera płyty "Loaded", z której pochodzi jeden z najbardziej znanych utworów formacji - "Sweet Jane". Ostatecznie Lou Reed opuścił szeregi grupy w sierpniu 1970 roku. Wkrótce podjął pracę urzędniczą w biurze swojego ojca, zarabiając 40 dolarów tygodniowo. Rok później, związany z kontraktem z wytwórnią RCA, podjął się nagrania solowego albumu. Na płycie wspomagali go tacy muzycy, jak Steve Howe oraz Rick Wakeman z progresywnej grupy Yes. Na albumie, zatytułowanym po prostu "Lou Reed", znalazły się utwory napisane jeszcze na potrzeby Velvet Underground. Jednak to dopiero wydany pod koniec 1972 roku "Transformer", w powstaniu którego wzięli udział David Bowie (zdeklarowany fan Velvet Underground) oraz Mick Ronson, osiągnął zasłużony sukces. Płyta przyniosła zupełnie nową jakość, zbliżając artystę do stylistyki glam rockowej. Z albumu pochodzą najbardziej znane nagrania Lou Reeda - "Perfect Day" oraz "Walk on the Wild Side", traktujący o środowisku nowojorskich mniejszości seksualnych. Co ciekawe, piosenka stała się przebojem, mimo kontrowersyjnych treści w niej zawartych. Kolejny materiał, mroczny album koncepcyjny „Berlin”, opowiadający historię miłosną dwojga narkomanów, Jima i Caroline, nie spotkał się już z takim sukcesem. Płyta doczekała się należnego jej uznania dopiero po ponad trzydziestu latach. W 2007 roku Julian Schnabel nakręcił film „Lou Reed's Berlin: Live at St. Ann's Warehouse”, przedstawiający zapisy pięciu koncertów artysty na nowojorskim Brooklynie. W filmie rolę Caroline zagrała francuska modelka, aktorka i wokalistka Emmanuelle Seigner. W roku 1974 miała wówczas miejsce premiera koncertowego albumu „Rock’n’Roll Animal” oraz nowej studyjnej płyt Reeda – „Sally Can’t Dance”. Ten ostatni był pierwszym albumem, na którym muzyk nie skorzystał ze swoich starych pomysłów, z czasów Velvet Underground. W ostatnim nagraniu na płycie „Billy”, na basie zagrał jednak stary znajomy z Reeda – Doug Yule. By dopełnić zobowiązań kontraktowych wobec wytwórni RCA, muzyk zarejestrował album „Metal Machine Music”, na którym znalazły się sprzężenia i przesterowane dźwięki gitar. W ten ironiczny sposób muzyk rozstał się z wytwórnią i po raz kolejny zamknął sobie drogę do mainstreamowej publiczności. Dziś album stanowi ciekawostkę i niektórzy dopatrują się w nim prekursora muzyki industrialnej i noise rocka. W 1975 roku miała miejsce premiera płyty „Coney Island Baby”, na której znalazły się już normalne utwory, w tym „She’s My Best Friend” z repertuaru Velvet Underground, oraz utwór tytułowy, dedykowany ówczesnej partnerce życiowej Lou Reeda – trangenderycznej kobiecie Rachel. W roku 1978 ukazał się surowszy album „Street Hassle”, przypominający dawne dokonania muzyka. Kolejne dokonania artysty to albumy „The Bells” z jazzowym muzykiem Donem Cherry, oraz „Growing Up In Public” z gitarzystą Chudkiem Hammerem. W 1980 roku Lou poślubił Sylwię Morale, która zainspirowała go do napisania wielu utworów, między innymi „Think It’s Over”. Do składu zespołu Lou Reeda dołączył gitarzysta Robert Quinn, którego grę słychać na bardzo dobrej płycie „The Blue Mask” oraz na kolejnej „Legendary Hearts”. Jednak dopiero album „New York” z 1989 roku sprawił, że o artyście przypomniała sobie większa część muzycznego świata. Na albumie usłyszeć można perkusistkę Velvet Underground Maureen Tucker. Singiel „Dirty Blvd” dotarł do pierwszego miejsca na liście Billboardu Modern Rock Tracks i pozostawał tam przez cztery tygodnie. Sam album uznawany jest za jedno najważniejszych dokonań muzyka i stanowi jakby powrót do czystego rock’n’rollowego brzmienia, po eksperymentalnych latach 80-tych. Wydany w 1992 roku album „Magic and Loss” powstał pod wpływem choroby nowotworowej i śmierci dwóch bliskich przyjaciół muzyka. Wydany w 1996 roku „Set the Twilight Reeling” spotkał się z raczej dobrym odbiorem, jednak wydany w 2000 roku „Ecstasy” zebrał bardzo wiele zasłużonych pochwał i okazał się wielkim sukcesem artystycznym. W maju 2000 roku Lou Reed wystąpił przed papieżem Janem Pawłem II, na jubileuszowym koncercie w Rzymie. Rok 2003 przyniósł dwupłytowy koncept-album „The Raven”, inspirowany twórczością literacką Edgara Allana Poe. Na płycie udziela się wielu znanych artystów, takich jak przyjaciel z dawnych lat David Bowie, wieloletni idol Reeda – Ornette Coleman czy wykonawczyni muzyki alternatywnej Laurie Anderson (wieloletnia przyjaciółka Lou Reeda, którą artysta poślubił w 2008 roku). W 2007 roku ukazał się nietypowy album – „Hudson River Wind Meditations”, zawierający muzykę medytacyjną. Na okładce znalazło się również zdjęcie autorstwa Lou Reeda (który na co dzień zajmuje się również fotografią). Wydany pod koniec 2008 roku „The Creation of the Universe” (firmowany przez Metal Machine Trio) zawierał muzykę eksperymentalną, zahaczającą o wiele gatunków alternatywy – między innymi ambient i noise. Ostatnie jak dotąd wydawnictwo postarzałego tylko fizycznie, nie duchowo, rockmana to „Lulu” - album nagrany z muzykami Metalliki, opowiadający tragiczną historię prostytutki, tytułowej Lulu. Album spotkał się zarówno z pochwałami, jak i głosami krytyki. Ale to cały Lou Reed – artysta od lat konsekwentnie podążający swoją drogą, nie patrzący na trendy i mody. Strona oficjalna: www.loureed.com