Słuchaj
Mateusz Ptaszyński, Marcin Sońta
Aga Kołodziejska
Damian Michałowski, Ewelina Pacyna
Marcin Łukasik
Redakcja Radia ZET
Sprawdź co graliśmy

Teraz gramy

Nicienie i tasiemce, czyli co atakuje układ pokarmowy naszego psa

02.04.2019 15:27

„Pasażer” na gapę, który atakuje naszego pupila to nie lada kłopot dla nas, jako dla właścicieli, bowiem powoduje sporo bolesnych i przykrych dolegliwości dla zwierzaka. Czym są tasiemce i nicienie, które atakują nasze psy? I jak wygląda odrobaczanie?

Jakie robaki atakują nasze psy?

Tasiemce to gromada pasożytów wewnętrznych z wyglądu przypominających wąskie tasiemki podzielone na poprzeczne segmenty. Długość pasożyta waha się od kilku milimetrów, do kilkunastu metrów i w dużej mierze zależy od wielkości żywiciela.
U naszych psów najczęściej spotykamy: Dipylidium caninum (Tasiemiec psi), Echinococcus granulosus (Tasiemiec jednojamowy), Echinococcus multilocularis (Tasiemiec wielojamowy) oraz tasiemce z rodzaju Taenia (m.in. Taenia multiceps, Taenia taeniaeformis).
W cyklu rozwojowym każdego z tych pasożytów występuje żywiciel pośredni, czyli zwierzę, w którego organizmie rozwijają się postacie larwalne tasiemca oraz żywiciel ostateczny (pies, kot lub inny mięsożerca) będący nosicielem formy dorosłej.

Pchły i tasiemiec?

Dipylidium caninum, czyli tasiemiec psi, wbrew nazwie, równie często występuje u psów, jak i u kotów. Dorosły pasożyt ma 15-80 cm długości i żeruje w jelicie cienkim zwierzęcia. Do zarażenia dochodzi w wyniku zjedzenia żywiciela pośredniego, którym jest pchła.
Inwazja pcheł powoduje silny świąd, dlatego zwierzę gryzie się lub wylizuje, zjadając przy okazji owady wraz z larwami tasiemca. W organizmie psa lub kota larwa przekształca się w postać dorosłą. Po pewnym czasie człony rozrodcze tasiemca oddzielają się, aktywnie wypełzają przez odbyt i przyklejają do sierści. Uwalniane z członów jaja zostają zjedzone przez larwy pcheł i cykl się zamyka.
Wniosek jest prosty: u zwierząt, u których stwierdzono inwazję pcheł, z dużym prawdopodobieństwem występują również tasiemce.
Przypadkowo może się zdarzyć, że zarażona pchła zostanie zjedzona przez dziecko, a tasiemiec rozwinie się w ludzkim organizmie. Oznacza to, że dipylidioza jest zoonozą i stanowi zagrożenie dla zdrowia człowieka.
Typowym objawem inwazji tego tasiemca jest świąd w okolicy odbytu. Zarażone zwierzę zaczyna saneczkować (ciągnąć odbytem po podłożu) lub intensywnie się wylizywać, co w efekcie prowadzi do zapalenia skóry w okolicy odbytu.

Nicienie – należą do najczęstszych pasożytów przewodu pokarmowego.Robaki te z wyglądu przypominają biały makaron spaghetti i dosyć często można je zauważyć w kale lub wymiotach zarażonego zwierzęcia.
W Polsce najczęściej spotykamy glisty (Toxocara canis — glista psia) włosogłówki (Trichuris vulpis) oraz tęgoryjce (Ancylostoma caninum, Ancylostoma tubaeforme i Uncinaria stenocephala).
Powszechnie występującymi i najczęściej spotykanymi nicieniami psów. Toxocara canis (glista psia) pasożytują w jelicie cienkim. Długość nicienia jest uzależniona od wielkości żywiciela i waha się od 6 do 12 cm.

2b-Infografika-Drontal(1)
Jakie są objawy zarobaczenia?

Do typowych objawów toksokarozy, czyli choroby wywołanej przez glisty, należą: kaszel, biegunki, wymioty, apatia, powiększony obrys brzucha oraz jego bolesność. Dorosłe zwierzęta chorują prawie bezobjawowo. U szczeniąt i kociąt, przy nasilonej inwazji może dojść nawet do zatkania lub przerwania ciągłości jelit, co grozi śmiercią!
Jak zwierzę może zarazić się glistami?

Psy najczęściej zarażają się jeszcze w życiu płodowym lub z mlekiem matki. Po zarażeniu drogą pokarmową larwa przebija ścianę jelita i wnika do naczyń krwionośnych, którymi dociera przez wątrobę, a następnie serce do płuc. Z pęcherzyków płucnych larwy wędrują przez tchawicę do krtani. W tym miejscu larwy podrażniają gardło i podczas kaszlu lądują w pyszczku, a następnie są przez zwierzę połykane. W jelitach larwy przekształcają się w stadium dorosłe glisty, a złożone przez nie jaja są wydalane z kałem żywiciela.
Może się zdarzyć, że larwy z serca, wraz z krwią trafiają do innych tkanek, gdzie zostają zatrzymane w rozwoju. Taka sytuacja ma miejsce u żywicieli przypadkowych (m.in. u gryzoni i człowieka). Gdy zarażona suczka zachodzi w ciążę, larwy aktywują się pod wpływem działania hormonów. Wraz z krwią przemieszczają się do macicy i gruczołów mlekowych, skąd przekazywane są potomstwu.

Inwazje robaków należy koniecznie zwalczać

Zarażone zwierzęta często wolniej się rozwijają, co nie zawsze, zwłaszcza w początkowym okresie choroby jest zauważane przez opiekuna. Pasożyty uszkadzają mechanicznie tkanki żywiciela, wydzielają toksyny, obniżają jego odporność i zwiększają podatność na wtórne zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze, dlatego obok szczepień, odrobaczanie jest jednym z najważniejszych zabiegów, który powinien być regularnie wykonywany. Co więcej, zarażone zwierzę, wydala razem z kałem pasożyty, narażając kolejne zwierzęta oraz ludzi na zarażenia, dlatego inwazję robaków należy koniecznie zwalczać. Jest wiele środków do odrobaczania psów, jednym z polecanych produktów jest Drontal,  który ma postać smacznych tabletek w formie kostek, zwykle chętnie zjadanych przez psy. Mają szerokie spektrum działania i działają na nicienie, tasiemce oraz giardie. Preparat podaje się bezpośrednio do jamy ustnej lub z pożywieniem. Można go też dzielić, rozgniatać i mieszać z karmą. Może być stosowany bez względu na rodzaj diety i bez uprzedniej głodówki.

Skutki zarażenia robakami u psa

Głównym celem, jak sama nazwa wskazuje, jest pasożytnictwo, które oznacza współżycie dwóch organizmów: pasożyta, który czerpie korzyści oraz gospodarza, który ponosi szkody. Ten szkodliwy wpływ polega głównie na pobieraniu przez pasożyta niezbędnych składników pokarmowych, co w efekcie doprowadza do ich niedoborów, a w przypadku maluchów, często do zaburzeń rozwoju. Innym niebezpiecznym skutkiem jest wydzielanie toksycznych produktów przemiany materii, które zatruwają psi organizm, powodując choroby alergiczne, objawiające się np. zmianami skórnymi. Należy pamiętać, że obecność pasożytów wewnętrznych prowokuje układ odpornościowy psiaka, do walki, zamiast chronić zwierzę przed bakteriami, co w efekcie zwiększa podatność zwierząt na inne choroby zakaźne, dlatego tak ważna jest profilaktyka, o której wspominaliśmy wcześniej.

*Artykuł powstał przy współpracy z firmą Drontal

Zapoznaj się z ulotką:

Oceń